Pierwsza wzmianka o kuźni nad Potokiem Oliwskim pochodzi z dokumentu z 1597 roku. Akt ten jest poświadczeniem jej sprzedaży przez Jana Klinghamera Dawidowi Konarskiemu - Opatowi Zakonu Cystersów w Oliwie. Z późniejszych sporadycznych wzmianek dowiadujemy się m.in., że w latach 1623-1733 kuźnia należała do rodziny Remus, od roku 1830 do Daniela Mąglowskiego, w latach 1918-1945 do Maxa Hansena, a następnie w latach 1945-1948 do różnych użytkowników (m.in. Tadeusza Bożka).
Od 1948 roku kuźnia niszczała pozostawiona własnemu losowi. W 1957 roku opiekę nad kuźnią roztoczyło Muzeum Techniki w Warszawie. Dzięki jego staraniom i środkom niezwłocznie zabezpieczono ocalałe urządzenia i fragmenty budynków. Wtedy także opracowana została koncepcja odbudowy obiektu.
W latach 1958-1960 sporządzono dokumentację dla odbudowy części zabytku, a następnie w latach 1960-1963 odbudowano tę część. Dokumentację drugiej części wraz z projektem zagospodarowania otaczającego ją terenu wykonano w latach 1971-1974. W 1975 roku przystąpiono do odbudowy pozostałej części zabytku. W latach 1976-1978 przeprowadzono konserwację mechanicznego wyposażenia kuźni.
Podczas odbudowy i częściowej rekonstrukcji kuźni, a zwłaszcza jej wyposażenia, trzeba było pokonać wiele trudności, z potrzebą odtwarzania historycznych już rozwiązań konstrukcyjnych. Konieczne było m.in. dokonanie wyboru odpowiednich materiałów, z których miano następnie odtwarzać brakujące elementy.
O skali trudności może np. świadczyć fakt, że do odtworzenia wałów kół wodnych należało sprowadzić bale dębowe o średnicy ponad jednego metra.
W dniu 17 czerwca 1978 roku nastąpiło uroczyste otwarcie kuźni, jako placówki muzealnej, stanowiącej oddział Muzeum Techniki w Warszawie.
Wybrane informacje techniczne
Drewniane zabudowania kuźni składają się z dwóch części rozdzielonych przepływającym środkiem Potokiem Oliwskim. W każdej z części znajduje się piec grzewczy i młot napędzany odrębnym kołem wodnym. Koła te o średnicy 4 metrów mają na obwodzie po 44 łopatki. Są to koła nasiębierne osadzone na kwadratowych w przekroju (0,7 x 0,7 m) wałach dębowych o długości 8 m. Dzięki zastosowaniu dźwigni przy obrocie wału następuje uniesienie młota o ciężarze około 250 kg. Młot ten spada następnie z wysokości około 40 cm na kowadło.
Charakterystycznym elementem wyposażenia prawej części kuźni są również nożyce mimośrodowe, poruszane małym kołem wodnym o średnicy 3,1 m. Koło to jest osadzone na wale dębowym o średnicy 0,5 m i długości 4,7 m. Nożyce mimośrodowe pozwalają na cięcie rozgrzanego żelaza o grubości 40 mm.
Godziny otwarcia:
poniedziałek - piątek 9.00-16.00
sobota 11.00-17.00
niedziela 11.00-18.00
Muzeum organizuje pokazy kucia urządzeniami wodnymi z XVIw.
Cennik pokazów:
Pokaz stali - 15 zł za osobę
Wynajem kuźni - 100 zł + VAT
Ceny biletów:
normalny - 6 zł
ulgowy - 3 zł
imprezowy - 15 zł.
Na terenie kuźni organizowane są również spotkania integracyjne, bankiety oraz koncerty muzyczne.
W ofercie Kuźni Wodnej jest również możliwość dowozu turystów indywidualnych do muzeum z Gdańska, Sopotu i Gdyni.
Cennik dowozu z pokazem kucia dla 4 osób: pokaz kucia - 65 zł (za osobę).
Cennik dowozu z pokazem kucia dla 8 osób: pokaz kucia - 95 zł (za osobę).
Każda osoba otrzymuje pamiątkową podkowę podczas pokazu kucia.
Obsługa indywidualna turystów w języku niemieckim - GRATIS!